रन्ग् (र॑गिँ॑ गत्यर्थः - भ्वादिः - सेट्) + ल्युट्


सेट् धातुः


 
प्रातिपदिकम्
प्रथमा एकवचनम्
रङ्गण (नपुं)
रङ्गणम्