शिन्घ् (शि॑घिँ॑ आघ्राणे - भ्वादिः - सेट्) + शतृँ


सेट् धातुः


 
प्रातिपदिकम्
प्रथमा एकवचनम्
शिङ्घत् (पुं)
शिङ्घन्
शिङ्घन्ती (स्त्री)
शिङ्घन्ती
शिङ्घत् (नपुं)
शिङ्घत् / शिङ्घद्