रन्ग् (र॑गिँ॑ गत्यर्थः - भ्वादिः - सेट्) + शतृँ


सेट् धातुः


 
प्रातिपदिकम्
प्रथमा एकवचनम्
रङ्गत् (पुं)
रङ्गन्
रङ्गन्ती (स्त्री)
रङ्गन्ती
रङ्गत् (नपुं)
रङ्गत् / रङ्गद्