बिन्द् (बि॑दिँ॑ अवयवे - भ्वादिः - सेट्) + शतृँ


सेट् धातुः


 
प्रातिपदिकम्
प्रथमा एकवचनम्
बिन्दत् (पुं)
बिन्दन्
बिन्दन्ती (स्त्री)
बिन्दन्ती
बिन्दत् (नपुं)
बिन्दत् / बिन्दद्